 |
||
|
|
|
De gemeente Fives-Lille, waar Bernard vandaan komt, stelt gratis haar vakantiekolonie ter beschikking, bij Compiègne in de Oise, in het gehuchtje genaamd «Caulmont». Dit bezit, dat tien maanden per jaar niet gebruikt wordt, wordt de bakermat van het avontuur. De «gemeenschap van Caulmont», «association 1901», gewijd aan gastvrijheid, doet haar eerste stappen. Er
gaat een jaar voorbij en de ervaring wordt herhaald …. op voorwaarde
dat het huis ieder jaar in juli en augustus beschikbaar is voor de vakantiegangers
van de eigen gemeente. Gedurende 5 jaar, pakt de groep eind juni de koffers
in voor twee maanden verplichte vakantie en installeert zich weer in september.
1974, de Gemeenschap van Caulmont is tot stand gekomen. Een godsdienstige vereniging volgens de wet van 1905, die de eerste protestantse en katholieke «groepsgenoten» in zich verenigt. Ze wonen niet op de plaats zelf, maar engageren zich om Caulmont op oecumenische wijze te laten leven en ervan te leven. . De financiële bijdrage van de kerk stopt. De ervaring blijkt toereikend te zijn om een duurzame «installatie» te overwegen. Daarvoor is een permanent onderdak nodig, 12 maanden per jaar, in te richten al naar gelang de behoeften. Dat is het begin van het zoeken naar een onderdak dat groot genoeg is, en vooral naar de financiën om dat te huren of te verwerven. 1976 : dankzij vrienden binnen een SCI (société civile immobilière) voor dat doel opgericht, wordt het bezit van Froberville gekocht door een vereniging van de Eglise Réformée van Le Havre, voor een (broederlijke) appel en een ei. Caulmont landt in Normandië. Een nieuw avontuur begint. Gedurende enkele jaren zijn er heel wat verbouwingen en wordt de medewerking gevraagd van talrijke vrijwilligers, arbeiders en donateurs om het grote landgoed in te richten, te veranderen en aan te passen aan zijn nieuwe taken. |
||
 De groep bewoners, ook wel kameraden genoemd, vernieuwt zich en verandert. Ze telt 4 - 7 volwassenen, met hun 5 - 11 kinderen. Katholiek en protestant, ze kiezen ervoor om een paar jaar ter plaatse te wonen en geven daarbij vorm aan de |
 |
|
| gastvrijheid
en het gebed. In de loop van de tijd neemt de groep, met vrijgezellen, echtparen
of gezinnen, jonge mensen of mensen van middelbare leeftijd, verschillende
levensstijlen aan. Samen leven: men zoekt ernaar, bouwt eraan of neemt weer
afstand, waarbij de gastvrijheid en het gebed centraal staan. 1984, na gesprekken met de katholieke kerk en de plaatselijke bisschop, neemt Caulmont de kleine gemeenschap op van Benedictijnse liefdezusters van Fécamp, die te oud zijn om zelfstandig te blijven wonen. Ze gaan de eerste verdieping van het huis bewonen. Het is de tijd van de «Benedictijnse zusters», voor wie de lift werd gebouwd. Het bewonersaantal komt met hen op 22 bewoners in de leeftijd van 2 tot 85 jaar. Daar iedereen in het huis zelf woont, blijven er maar enkele kamers beschikbaar voor gasten. |
||
 Door het overlijden van de zusters en het vertrek van verscheidene bewoners, wordt de groep kleiner, maar het huis biedt weer een grotere mogelijkheid voor gastenopvang. Een twintigtal kamers biedt voortaan een ontvangstmogelijkheid voor 50 personen. |
 |
|
| En
de terugkeer van de groepen. De ontvangst, gestimuleerd door de verantwoordelijken,
breidt zich uit en wordt veelzijdiger. Dankzij talrijke vrienden, worden
grote projecten op stapel gezet om het oude huis aan de huidige veiligheidseisen
en de eisen van de hedendaagse gastvrijheid aan te passen. De operatie «Veiligheid
2000» gaat van start. |
||
 De kleine groep bewoners, de gemeenschap die bestaat uit een 100-tal gezinnen en de verantwoordelijken rekenen op alle vrienden om het avontuur weer een nieuw elan te geven in dit derde millennium. |
 |
|
