Rondleiding door de kapel

De tekenen en symbolen van de kapel

De kapel is ingericht in de oude oranjerie van het landgoed. Hij is, toevallig, gericht naar Jeruzalem, zoals de meeste oude kerken (zie de oriëntatietafel op het altaar, onder het kleed).

Een ruimte inrichten waarin ieder, wat ook zijn christelijke geloofsovertuiging is, zich welkom voelt, dat was het doel van de 20 vrijwilligers (die 46 ton beton hebben gebruikt, 600 m elektriciteitskabel, 200 kilo verf, 1 ton pleisterkalk, en 1500 meter naaigaren in 70 dagen) en van zo’n honderd donateurs die dit «gebedshuis» hebben gebouwd, opgedragen tijdens Allerheiligen 1979.

De klok, met zijn rustieke klokkentoren, werd aangeboden «om het volk dat God zich verworven heeft op te roepen tot de lofprijzing»

  








Tijden van de diensten :

12 uur 30 en 19.00 uur

Iedere dag,
behalve woensdag.










In de hal …
Het graan van de naburige velden, de gedroogde kruiden, in een vaas die ter plaatse gemaakt is, zijn tekenen van het werk en het brood dat wij delen. Het is niet aan ons om het graan en de kruiden te sorteren, of zoals het evangelie zegt: onder het goede graan bevindt zich het kaf. Hier groeit alles en komt iedereen. Het is aan de Heer dat de oogst toekomt.

Een vissersnet, afkomstig uit Fécamp. Een evangelisch teken van vertrouwen. Jezus zei tot Simon: «Ga naar diep water en zet uw netten uit om te vissen. En Simon zei: Meester, de gehele nacht door hebben wij hard gewerkt en niets gevangen, maar op uw woord zal ik de netten uitzetten. En toen zij dit gedaan hadden, haalden zij een grote menigte vissen binnen, en hun netten dreigden te scheuren.» (Lucas 5: 4-7). Het net is ook, in het evangelie van Marcus, het werktuig dat achtergelaten wordt om Jezus te volgen. Zo lieten Simon en Andreas, Jacobus en Johannes direct hun netten achter om Jezus te volgen. Ook hier is het net in ruste om Jezus te volgen.

De zevenarmige kandelaar, symbool van het geloof van Israël, die eraan herinnert dat de kerk daar zijn wortels heeft.

Een icoon, symbool van het geloof van de orthodoxe kerken, die weinig vertegenwoordigd zijn in onze regio.

In een schrift worden de gebeden opgeschreven van hen die dat wensen. Degene die niet bij de dienst aanwezig kan zijn, of die zich niet mondeling durft uit te spreken, kan er zijn gebed opschrijven.


In the chapel …
De grond en de stoelen zijn van hetzelfde materiaal. Je kunt gaan zitten of knielen, zoals je wilt. Een gebed met de gebaren die daarbij horen. Een oproep tot vrijheid. Geen nutteloze geluiden, kostbaar moment van stilte.

De getinte ramen, uit één stuk, beelden de natuur uit. We volgen het ritme van de landarbeider, van het zaaien tot het oogsten. Binnen en buiten, werk en gebed, geven de oproep van St. Benoît weer: «Bid en werk opdat Christus regeert».

Het licht : de zon zelf verlicht de hele dag de kapel vanuit het oosten en westen. Als de nacht invalt, komt het licht uit de 14 lampjes, symbolen van de staties van de kruisweg van Jezus, die ons leidt naar het licht van het kruis dat voortaan leeg is.

Het kruis werd gemaakt met Kerst 1970 door het penseel van één van ons. Somigen zeggen dat het armen zijn die open staan voor de ontmoeting, een kruising van wegen, een dans, een uitnodiging tot het leven. Dat werd als vanzelf het kruis en uit hout gesneden. Ontdaan van het lichaam van de Heer, is dat het roemrijke teken van de dood die overwonnen is: de opstanding. Daarvandaan komt ons licht. Daarom is het altijd verlicht.

De kaars : de vlam, de brandende braamstruik, het paaslicht, teken van het licht dat schijnt in de duisternis. Dat is het leven, zegt de evangelist Johannes. Moge dat licht ieder mens verlichten en de wereld losrukken uit de greep van de dood.

Het boeket bloemen : het gebed is een feestelijke rustpauze. Gegeven of geplukte bloemen, zelden gekocht. Het zijn symbolen van onze armoede en van onze feestvreugde.

De «woord-drager» waarop de Bijbel ligt, komt uit Afrika. Het was de stoel van het opperhoofd dat het woord voerde. Hier draagt de stoel het woord van ons opperhoofd: God. De stoel is van hout, met de hand gemaakt en uit één stuk gesneden. Hij herinnert ons aan andere culturen en andere horizonnen. God nodigt uit tot het universele.

De Bijbel is een oecumenische vertaling, teken dat eenheid mogelijk is voor het volk van God. Hij maakt het ons mogelijk «in één taal» te luisteren naar de wonderen van God.